صفحه نخست > همه‌ی مطلب‌ها > هنر و ادبیات > مریل استریپ و درخواست برابری حقوق زنان و مردان در سینما

مریل استریپ و درخواست برابری حقوق زنان و مردان در سینما

یوسف لطیف‌پور   - برگرفته از: بی‌بی‌سی فارسی /
۱۸ مهر ۱۳۹۴

مریل استریپ در گفت و گویی با بی بی سی به مناسبت نمایش فیلم “سافرجت” در جشنواره فیلم لندن، گفته است که با وجود تمام دستاوردهایش، دستمزدش او همیشه از دستمزد بازیگران مکمل مردش پایین‌تر بوده است.

در فیلم سافرجت (طرفدار حق رای زنان ) مریل استریپ در نقش کوتاه اِمِلین پنکهِرست، از نخستین رهبران جنبش زنان بریتانیا که برای حق رای زنان در بریتانیا فعالیت کرد، ظاهر شده است.

مریل استریپ که بیش‌تر از هر بازیگر زن یا مرد دیگری در تاریخ سینما نامزد جایزه اسکار بوده، گفت که نقش زنان در تولید و عرضه آثار سینمایی و سهم اقتصادی آن‌ها از این فرایند، همیشه در درجه دوم اهمیت قرار گرفته و مردان بیشترین نصیب را برده‌اند.

در سال ۲۰۱۴ مجموع دستمزد ده بازیگر زن پولساز هالیوود ۲۲۶ میلیون دلار بوده است. در حالی که ده بازیگر مرد پولساز هالیوود نزدیک به دو برابر این رقم، یعنی ۴۱۹ میلیون دلار دریافت کرده‌اند.

به گفتۀ خانم استریپ، بین ۱۰ پخش کننده‌ عمده فیلم در آمریکا که هر کدام یک ناحیه این کشور را پوشش می‌دهند حتی یک زن هم وجود ندارد.

او می‌گوید این مسأله باعث می‌شود تا بازار همیشه بر مبنای نیاز مردان بچرخد و آنها باشند که تصمیم بگیرند چه فیلمی نمایش داده شود. با در نظر گرفتن این که نحوه پخش فیلم‌ها و استقبال از آن‌ها نوع تولیدشان را دیکته می‌کند، استریپ عنوان می‌کند که پخش‌کننده‌ها بهانه‌شان این است که “فیلم‌های زنان نمی‌فروشند.”

مریل استریپ گفته است که قبلاً تمام عوامل فنی فیلم‌ها مردان بودند، اما این موضوع دارد به مرور تغییر می‌کند و حالا زنان بیشتری سرصحنه تولید فیلم دیده می‌شوند.

مریل استریپ زمانی فعالیتش را شروع کرد که فقط دو فیلم‌ساز زن در کل تاریخ استودیوهای بزرگ هالیوودی کار کرده بودند. او باید در شرایطی مبارزه می کرد که هم شانس حضور در فیلم‌ها را از دست ندهد و هم موفقیت‌هایش را وسیله‌ای برای انعکاس و انتقاد از مردسالاری صنعت سینما قرار دهد، رسالتی که فیلم “سافرجت” یکی دیگر از نمونه‌های آن است.

‘عاشق مردانم’

مریل استریپ ۶۶ ساله در پاسخ به سوال خبرنگار بی بی سی که آیا او فمینیست است، می‌گوید: “من مادرم. فرزند من پسر است و شوهرم هم مرد است. من عاشق مردانم. اما فکر می‌کنم [تعبیر فمینیسم] این روزها برای زنان جوان باعث ایجاد فاصله از کسانی که دوستشان دارند شده است و فکر نمی‌کنم معنای تاریخی فمینیسم این بوده باشد. این مسأله من را اذیت می‌کند.”

او سرانجام ترجیح داد یک “اومانیست [انسان‌گرا]” باقی بماند که طرفدار “اعتدال” است.

_______________________________________________________________________

حاشیه های افتتاحیه فیلم سافرجت

یوسف لطیف‌پور

روزنامه‌نگار سینمایی

مضمون این دوره از فستیوال فیلم لندن، به گفتۀ مدیر آن خانم کلر استیوارت، ” زنان قدرتمند” است و احتمالاً به همین خاطر برای فیلم افتتاحیه “سافرجت” انتخاب شده بود.

“سافرجت” به عنوان یک اثر سینمایی چندان سزاوار موضوع مهمش نیست و برخی منتقدان آن را اثری یکنواخت، بیش از حد طولانی و قابل پیش‌بینی توصیف کرده اند. به گفته آنان شخصیت‌های اصلی فیلم – زنانی از طبقه کارگر – شخصیت‌هایی دو بعدی تصویر شده‌اند که مسیر بیداری و مبارزه‌شان بدون هیچ عمقی پرداخت شده است.

با وجود این، فیلم در نمایش افتتاحیه‌اش در بریتانیا – برخلاف نمایش افتتاحیه جهانی‌اش در فستیوال فیلم تلوراید – بیش‌تر نقدهای مثبت کسب کرده است.

اما دو حادثه‌ قبل از نمایش فیلم باعث جلب توجه بیش‌تر به “سافرجت” شد، با وجود این که هیچ‌کدام به طور مستقیم با خود فیلم ارتباط نداشتند. این دو حادثه می‌توانند پیچیدگی مسأله حقوق زنان در دنیای رسانه‌های امروزی را نشان دهند:

حادثه اول – برای رفتن به استقبال نمایش “سافرجت” در فستیوال فیلم لندن، هفته‌نامه “تایم آوت لندن” یک پرونده ویژه منتشر کرد که در آن چهار هنرپیشه زن اصلی فیلم با یک تیشرت که مخصوص فیلم طراحی شده بود ظاهر شدند. روی این تیشرت سفید جمله‌ای از اِمِلین پنکْهِرست نوشته شده بود: “ترجیح می‌دهم شورشی باشم تا برده.”

بلافاصله بعد از انتشار این عکس‌ها صدای اعتراض‌ از جاهای مختلف، به خصوص آمریکا، بلند شد که به انکار تاریخی مسأله نژادپرستی که در شعار روی این تیشرت مستتر است اشاره داشتند.

مخالفان که بحث را به رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی کشیدند عنوان کردند که این شعار این فرض را تداعی می‌کند که انگار بردگی انتخابی بوده و آدم‌هایی که در طول تاریخ برده بودند خودشان آن نوع زندگی و جایگاه اجتماعی را انتخاب کرده بودند.

به علاوه زیبا بلی، در سایت “هافینگتن پست”، یادآور شده که چطور این تیشرت را چهار زن سفیدپوست مرفه و زیبا بر تن کرده‌اند و به همین بهانه، به حذف نقش تاریخی زنان سیاهپوست در جنبش حقوق زنان اشاره کرده است.

Image copyrightGetty

حادثه دوم – در برنامه فرش قرمز فیلم در لستر اسکوئر لندن عده‌ای از زنان جوان که به کاهش بودجه مبارزه با خشونت خانگی اعتراض داشتند برنامه افتتاحیه را با خوابیدن روی فرش قرمز مختل کردند.

در ویدئوی موجود از این تحصن اعتراض‌آمیز هیچ حرکتی از سوی مأموران انتظامات دیده نمی‌شود، اما می‌شود حدس زد که این گروه بالاخره از روی فرش قرمز کنار کشیده شده‌اند تا برنامه که به طور زنده در یوتیوب پخش می‌شد بتواند ادامه پیدا کند.

از دیدگاه برخی کارشناسان، این حادثه تناقضی بین ارزش‌های دنیای سرمایه‌داری با جنبه انسانی و حقوقی مسألۀ زنان را نشان می دهد.

به گفته آنان فیلمی که دربارۀ مبارزات زنان برای مساوات ساخته شده باید زنانِ معترض امروزی را در روز نمایشش از روی فرش قرمز کنار بزند تا بتواند روی پرده برود.

آنان معتقدند ستارگان بزرگی مثل مریل استریپ که نقشی کلیدی در انعکاس نگرانی‌های زنان داشته‌اند در عین حال نیازمند آن شهرت و ثروتی هستند که وسیله‌ای می‌شود برای شنیده شدن صدایشان. و این شهرت و ثروت به گفتۀ خود استریپ در حال حاضر معمولاً توسط مردان توزیع می‌شود.

بیشتر بخوانید
فیفا و تبعیض جنسیتی علیه زنان ایران
آشنایی با جامعه‌ی تراجنسیتی
برابر با من و روایت‌های نابرابری
خشونت جنسی علیه زنان در کره شمالی

 

ثبت دیدگاه