صفحه نخست > همه‌ی مطلب‌ها > کوییر > رنگین‌کمانی‌های عراقی به‌اندازه‌ی داعش سکسی نیستند

دگرباشان عراقی به اندازه‌ی داعش سکسی نیستند؛ بنابراین کسی به ما توجهی نمی‌کند!

برگردان از ایرکو   - برگرفته از: سازمان دگرباشان جنسی ایران: ایرکو /
۲۵ آذر ۱۳۹۴

امیر سال گذشته خانه و خانواده خود را ترک گفته است و هم اکنون ساکن سوئد است. او امیدوار است بتواند سازمان (IraQueer) را در سوئد ثبت نماید و فعالیت بشردوستانه‌ای را که دولت عراق آن را غیرقانونی می‌داند، در سوئد پیگیری کند. او به سبب همجنسگرا بودن و فعالیت‌هایش در این حوزه، هم از ناحیه مقامات دولتی و هم دوستان خود بارها تهدید شده است.

امیر می‌گوید: «بسیار برایم سخت است که از خانواده‌ام دور باشم؛ من جشن‌های تولد و خیلی از خاطرات گذشته را نمی‌توانم فراموش کنم؛ اما هرچه فعالیت من برای سازمان بیشتر گسترش می‌یابد و هرچه افراد بیشتری از این فعالیت‌ها آگاه می‌شوند، بازگشتن من به عراق را سخت‌تر می‌سازد. با این حال سخت‌تر از بازگشت به عراق،‌ انکار هویت اصلی من و باورهایم راجع به خودم است.»

او در ادامه چنین ابراز می‌کند:«سیاستمداران و اشخاص تاثیرگذار در عراق ما را به دیده تهدید می‌نگرند و اصلا اینچنین به قضیه نگاه نمی‌کنند که ما فقط تعدادی جوان هستیم که در وبسایت خود آگاهی‌رسانی می‌کنیم.»

هنگامی‌که مدتی قبل به عراق بازگشته بود، دوستانش او را به خاطر نحوه پوشش ظاهری، تن صدا و فعالیت‌هایش برای جامعه‌ی دگرباش مورد تمسخر قرار داده و به وی حمله‌ور شده بودند.

امیر می‌گوید که مردم ما همه چیز را به‌ هم ربط می‌دهند تا در نهایت قضاوت خود را به مساله جنسیت من مرتبط بدانند و البته با رفتار توهین‌آمیز این گفته‌ها را به من نسبت می‌دهند. مردم حتی از تماس گرفتن با من نیز خودداری می‌کردند زیرا حتی همین تماس را مایه ننگ خود می‌دانند.

با این وجود امیر می‌گوید که این سختی‌ها را به فراموشی می‌سپرد زیرا دوستان همجنسگرای خوبی در اطراف خود دارد که در زندگی او تاثیر مثبتی دارند؛ هرچند به هر حال زندگی همجنسگرایانه وی را دچار مشکلاتی نیز کرده است.

امیر معتقد است در عراق اصلا نمی‌توان درباره وجود جامعه دگرباش سخن به میان آورد و او به همین دلیل در صدد تاسیس سازمان دگرباشان عراقی برآمده است تا از جامعه دگرباشان عراق و نیز اقلیم کردستان حمایت نماید و در این راستا آگاهی‌رسانی‌های لازم را نیز انجام دهد.

o-AMIR-ASHOUR-570امیر می‌گوید: «ما داستان زندگی افرادی را بازگو می‌کنیم که تمام عمر در عراق بوده‌اند و خانواده‌های آنها نیز عراقی هستند. آنها در همین نظام آموزشی مرسوم تحصیل کرده‌اند و در همین جامعه مشغول فعالیت کاری متداول هستند و البته تفاوتی با دیگران ندارند. تنها تفاوت این‌است: آنها گرایش جنسی متفاوتی دارند»

امیر هدف اصلی این فعالیت‌ها را آگاهی‌رسانی صحیح به مردم می‌داند و بر این باور است که عامه مردم بیش از آنکه اطلاعات درستی از مساله دگرباشان داشته باشند، شایعات بی‌پایه را باور کرده‌اند زیرا بیش از این شایعات اصلا چیز دیگری نشنیده‌اند.

امیر مهم‌ترین تهدید برای جامعه دگرباش عراقی را نیروهای مسلح شبه‌نظامی در بغداد و دیگر شهرها می‌داند و می‌گوید: «کشتار دسته‌جمعی از سوی نیروهای مسلح شبه‌نظامی، جان دگرباشان و کارگران جنسی را به شدت تهدید می‌کند. این اقدامات به نام مبارزه با داعش صورت می‌گیرد ولی برای مثال در جولای ۲۰۱۴ تنها در یک روز ۳۵ تن از گی‌ها و کارگران جنسی را در یک روز به قتل رساندند و هیچ گزارشی در این‌باره در رسانه‌ها نیز منتشر نشد. تا به حال هیچ‌یک از ایشان در عراق به دلیل کشتن یک دگرباش جنسی حتی به زندان نیز محکوم نشده‌اند»

امیر در ادامه با اشاره به اینکه صرفا به برخی از آمارها دسترسی پیدا کرده است؛ بر این باور است که از عده‌‌ی زیادی هیچ خبری در دست نیست. برای مثال برخی از افراد اصلا ناپدید شده‌اند و اینکه نیروهای داعش چه بلایی بر سر دگرباشان آورده‌اند، اصلن مشخص نیست!

امیر بر این باور است که دولت عراق فعالیت سازمان‌های مدنی و اجتماعی را نمی‌پذیرد تا دستکم این اقلیت آسیب‌پذیر را به محل امنی در جای دیگر دنیا برسانند. اگر هم سازمانی قصد چنین کاری را داشته باشد تحت عنوان «اقدام برای فراری دادن روسپی‌ها و فاحشه‌ها» از این اقدام ممانعت به عمل می‌آورند.

وی با اشاره به گزارش سالانه‌ی دولت عراق به سازمان ملل، چنین اظهار می‌کند که در این گزارش‌ها هیچ اشاره‌ای به آسیب‌پذیری دگرباشان جنسی نشده است و عامدانه جامعه دگرباش را نادیده انگاشته‌اند.

سازمان دگرباشان جنسی عراق اکنون به کمک سازمان اقدام آشکار جهانی، هم برای سازمان‌های بین‌المللی و هم عراقی پیشنهادات متعدد و گسترده‌ای ارائه داده است که بر اساس این پیشنهادات می‌توان دولت عراق را تحت فشار قرار داد تا که رعایت معیارهای اساسی حقوق بشر برای دگرباشان متعهد شود.

امیر می‌گوید:«حتی اگر همجنسگرایی مغایر با دین و اسلام باشد -که بیشترین مشروعیت را همین مساله به قانون بخشیده است،- باز هم می‌توان چنین ابراز داشت که قتل و کشتن آنان نیز غیرقانونی است. متاسفانه کشتن و قتل دگرباشان تبدیل به مساله‌ای شده است که مردم درباره آن استدلال می‌کنند و آن را به بحث می‌گذارند»

وقتی من از او پرسیدم:« آیا به نظرت بقیه مردم دنیا مشکل دگرباشان جنسی در عراق و اقلیم کردستان را ناچیز می‌انگارند و به آن کم بها می‌دهند؟» امیر در پاسخ گفت:« چقدر سوال خوبی کردید؛ من از این پرسش شما خوشحالم! برای اولین بار است که کسی این پرسش را با من طرح می‌کند»

امیر به سادگی به این نکته اشاره کرد: «جهان به مساله دگرباشان کمتر اهمیت می‌دهد؛ زیرا در عراق امور سکسی‌تری در جریان است! داعش سکسی‌تر است! وقتی داعش وارد عراق شد، مردم بر این باور بودند که داعش مساله اصلی است و این مساله داعش در عراق را مشابه داعش در سوریه می‌دیدند. مردم نمی‌دیدند که اسد در حال انجام دادنِ چه کاری است، آنها در حال تماشای داعش بودند. متاسفانه ما یعنی جامعه دگرباش به اندازه داعش سکسی نیستیم و تا وقتی چنین هست، توجه بیشتری به ما جلب نخواهد شد»

امیر یادآور می‌شود که دولت عراق تعهدات بین‌المللی بسیاری را به منظور رعایت موازین حقوق بشر امضا کرده است ولی با این حال به چه دلیل جامعه جهانی دولت‌مردان عراق را برای نقض حقوق دگرباشان مورد پرسش قرار نمی‌دهد؟

«در همین ماه آگوست، دولت عراق برای همجنسگرایی قوانین مجازات به تصویب رسانید و این بدان معناست که در حوزه حقوق دگرباشان قدم بزرگی رو به عقب برداشته شده است! حتی دولت در گزارش سالانه به سازمان ملل متحد نیز خاطرنشان کرده است که از دیدگاه اسلام، همجنسگرایی گناه و غیرقانونی است. این امور هم فضای عمومی جامعه را مسموم می‌سازد و هم مشکلات جدیدی را برای عراق به وجود می‌آورد»

امیر معتقد است دولت عراق موارد نقض حقوق بشر را با توسل به این ادعا که هم‌اکنون در حال مبارزه با تروریسم است، توجیه می‌کند و طبیعیاست که در اوضاع کنونی چنین مواردی نیز رخ دهد!

خواه ناخواه، در اسلام فضایی برای گفتگو درباره اینکه همجنسگرایی مجاز هست یا نه، وجود دارد؛ اما امیر می‌گوید مساله این نیست: «افراد بسیاری هستند که در عین حال که مسلمان هستند، دگرباش نیز هستند. البته واضح است که اسلام برای همجنسگرایی مجازات در نظر گرفته است ولی اسلام بر عشق و صلح نیز تاکید دارد و ما را از کشتن انسان‌ها منع کرده است که این امور ارزش‌هایی انسانی‌اند. پس به چه دلیل ما از این ارزش‌ها تبعیت نمی‌کنیم و خشونت‌ورزی را پیشه می‌کنیم؟»

امیر معتقد است عراق نیازمند حکومتی سکولار است:« زیرا اسلام ۱۴۰۰ سال پیش برای بشر آمده است و همین مساله ما را به این نتیجه می‌رساند که دیگر تاریخ به کار بستن احکام اسلامی در قوانین امروزی به سر آمده است. شاید در گذشته این قوانین بسیار بااهمیت هم بوده باشند و امروزه عده‌ای خواهان آن باشند تا بر مبنای آن عمل کنند اما دین باید در حوزه شخصی بماند تا افراد خود انتخاب کنند که از آن پیروی کنند یا نکنند. شاید دیگران بر این عقیده باور نداشته باشند که محتاج پیروی از آن قوانین‌اند. شما با جنسیت خود متولد می‌شوید اما با اعتقادات دینی که به دنیا نیامده‌اید. من خودم از خانواده‌ای با پیشینه‌ی مذهبی هستم اما هفت سال است که دیگر بر باورهای اسلامی اعتقاد ندارم. البته این بدان معنا نیست که مخالف مسلمانان هستم بلکه به نظرم دیگر اسلام برای من فایده‌ای دربر نداشت. این برگشتن از اسلام به دلیل گرایش جنسی من نیست بلکه در همه امور خود را بی‌نیاز از اسلام حس کردم و اکنون به باورها و ارزش‌هایی معتقدم که به اندازه داشتن یک دین برایم مفیدند. من با مسلمانان زیادی، برای مثال خانواده‌ام، در زندگی‌ خود سروکار دارم که به ایشان احترام می‌گذارم. هر یک از ما دیدگاه خود را داریم.»

اما متاسفانه همه مثل امیر نیستند که در اینگونه امور نسبت به هم حس احترام داشته باشند. کار کردن برای سازمان دگرباشان جنسی عراق امری آسان نیست. تمام کسانی که با امیر کار می‌کنند از ترس آشکار شدن وضعیت خود، در قالب زیرزمینی فعالیت می‌کنند. امیر تعریف می‌کند که چگونه بسیاری از همکارانش حتی همدیگر را نمی‌شناسند و برخی از آنها با این شرط وارد سازمان شده‌اند که هویت آنها برای هیچکس دیگر فاش نشود و او ترجیح داده است تا زمانی‌که خود افراد برای ارتباط برقرار کردن با هم احساس راحتی نکنند، این رویه برقرار باشد. تنها چهره آشکار سازمان، خود امیر است.

امیر می‌گوید: «حتی اگر روزنامه‌نگارانی در عراق و اقلیم کردستان بخواهند راجع به این مسائل از مردم پرسش‌ کنند، جان خود را به خطر انداخته‌اند؛ به ویژه اگر ندانند از چه کسی این سوال را می‌پرسند»

امیر درباره دامنه فعالیت سازمان خود می‌گوید: «قبل از تاسیس سازمان ما، به میزان بسیار اندک مطالبی مرتبط با جامعه‌ی دگرباش عراق و اقلیم کردستان در اینترنت قابل دسترسی بود اما هم اکنون سایت (IraQueer) ماهانه حدود ۳۵۰۰ خواننده دارد. ۴۰۰۰ نفر در شبکه‌های اجتماعی مطالب ما را پیگیری می‌کنند و نزدیک به ۲۰۰۰ نفر در شبکه‌های اجتماعی به صورت هفتگی مطالب را دریافت می‌نمایند. هرچند این اعداد و ارقام در مقایسه با دیگر رسانه‌ها، قابل توجه نیستند اما در قیاس با حجم اندک پیشین که تقریبن هیچ به حساب می‌آید، این کار قابل توجهی است که تلاش می‌کنیم آنرا گسترش نیز دهیم.»

امیر وضعیت اقلیم کردستان را چنین شرح می‌دهد:« هیچکس از همجنسگرایی چیزی نمی‌داند و سازمان ما برای آگاهی‌رسانی در حال فعالیت است»

همچنین امیر اقدام دیگر سازمان‌ را جمع‌آوری و انتشار خاطرات و خودنوشت‌های دگرباشان جنسی برمی‌شمرد: « سازمان تنها برای مخاطبان از آنچه در حال جریان است، گزارش نمی‌دهد بلکه در عین حال سعی می‌کنیم خاطرات و خودنوشت‌های جامعه دگرباش را در معرض اطلاع مردم قرار دهیم. وقتی جامعه‌ی دگرباش از تجربه‌های خود برای مردم می‌نویسند تا مردم متوجه شوند که تا چه اندازه قضاوت‌های نادرستی درباره آنها داشته‌اند؛ اما برخی مردم چنین پاسخ می‌دهند که همجنسگرایی در عراق وجود نداشته است و زمانی که آمریکا در سال ۲۰۰۳ به عراق حمله کرد، همجنسگرایی نیز به عراق وارد شد»

امیر لحظه‌ای سکوت می‌کند و چنین ادامه می‌دهد: « چیزی شبیه اینکه امریکایی‌ها بمب همجنسگرایی بر سر ما انداخته‌اند!»

هرچند این لحظه بسیار دردآور بود اما من سعی کردم با شوخی کردن و مسخره کردن این ایده قدری به امیر کمک کرده باشم.

در هر صورت این موضوع برای افرادی که بار دو زندگی را به دوش می‌کشند تا یک زندگی را ادامه دهند، اصلن خنده‌دار نیست.

امیر اینچنین ادامه می‌دهد:« بسیاری از همجنسگرایان در عراق ازدواج می‌کنند اما از سوی دیگر زندگی مخفیانه‌ دارند. شما در عراق کسی را پیدا نمی‌کنید که به صورت علنی و آشکار همجنسگرا بودن خود را اعلام کند و آشکارسازی مساوی با از دست دادن جان شماست. در بهترین حالت مفروض، کار خود را از دست می‌دهید، از تحصیل محروم می‌مانید و از تمام مزایای زندگی بی‌بهره خواهید ماند؛ حتی اگر خود کارفرمای خود باشید. در عراق زندگی به عنوان یک آشکاراهمجنسگرا امری محال است»

با اینکه “سازمان دگرباشان جنسی عراق” به صورت پنهان به فعالیت مشغول است اما بازهم خطرپذیری این کار بسیار بالاست. امیر در سال دوم تحصیل در دانشگاه سلیمانیه اقلیم کردستان، فعالیت حقوق بشری خود را آغاز کرد؛ یعنی وقتی فقط ۱۹ سال داشت. وی می‌گوید در ابتدا در حوزه حقوق کودکان و زنان به صورت داوطلبانه با سازمان‌های غیردولتی داخلی و بین‌المللی همکاری داشته است ولی بعد از فارغ‌التحصیل شدن در سه سال پیش به فعالیت اصلی خود برای دگرباشان جنسی با همکاری دو سازمان بین‌المللی در نیویورک پرداخت.

او می‌گوید:« من نماینده این دو سازمان در عراق بودم و وظیفه اصلی من تمرکز بر امور کارگران جنسی و زنانی بود که از جنایت‌ها جان سالم به در برده و مورد خشونت واقع شده بودند»

امیر پس از مدتی درمی‌یابد که این کار برای او رضایت‌مندی کافی را به دنبال ندارد: «همکاری با این موسسه‌ها برایم بسیار مهم و باارزشی بود اما دلیل اصلی همکاری ضرورت و فوریت زمانی پیش‌آمده بود. این همکاری ما را به سوی تغییری اساسی رهنمون نمی‌شد بلکه بیشتر پاسخی بود به آنچه رخ داده بود. من در سال آخری که با آنها کار می‌کردم به فکر افتادم تا سازمان فعلی را تاسیس کنم ولی باید برای به ثمر رساندن این هدف، عراق را ترک می‌گفتم»

o-AMIR-ASHOUR-57011« در آن زمان هم هنوز در کنفرانس‌ها، بسیار آشکار از جنسیت خود و فعالیت‌هایم حرف می‌زدم ولی به این فکر افتادم که چرا یک قدم رو به جلو حرکت نکنم؟ من فعالیت خود را نه صرفن برای کمک به جامعه‌ی دگرباش بلکه به منظور تبدیل یکایک ایشان به افرادی که خود برای ایجاد تغییر همدیگر را همراهی کنند، شروع کردم »

« اما دقیقن وقتی که مردم فهمیدند من در حال انجام چه کاری هستم و آنچه خود را معرفی کرده‌ام صرفن حالتی زودگذر و غیرمنطقی نیست، مشکلات زیادی برایم به وجود آمد»

« تامین‌کنندگان مالی پروژه‌هایم دیگر مرا پشتیبانی نکردند، همکاران و داوطلبانی که مرا کمک می‌کردند، رهایم کردند. تمام جنبه‌های زندگی‌ام تحت تاثیر قرار گرفت. ما مجبوریم که دوزیست باشیم. با این حال هیچوقت برای خانواده و دوستان آشکارسازی نکردم. من به اصطلاحآشکارسازی اعتقاد ندارم زیرا هیچوقت در چیزی پنهان نبوده‌ام.»

«اگر مردم از من درباره این مساله بپرسند من به فراخور حال پاسخ خواهم داد. من هیچوقت نگفته‌ام گی نبوده‌ام و اکنون نیز اگر کسی از جنسیت‌ام بپرسد، در نمایشی یک ثانیه‌ای برای وی آشکار می‌سازم که من گی هستم و همه چیز اینطوری تمام می‌شود. به نظر من اساسن این مساله بی‌معنا است.آیا تا به حال شنیده‌اید مثلا بگویند: اولین نخست وزیر دگرجنسگرای فلان کشور! اصلا کسی به جنسیت افراد دگرجنسگرا اشاره‌ای نمی‌کند.»

امیر در حالی که از نخست‌وزیر حرف می‌زند، امیدواری به آینده را می‌توان در چهره‌اش دید.

«اگر زمان به عقب بازمی‌گشت برای نخست‌وزیری تلاش می‌کردم. ای‌کاش چنین موقعیتی در دسترس بود. در دسترس هم نباشد، برای رسیدن به آن تلاش می‌کنیم. ما باید شرایطی را مهیا کنیم که هیچ کس دیگری را به خاطر گرایش جنسی نکشد و مورد حمله قرار ندهد. این خواسته‌ی مشترک تمام جامعه‌ی دگرباش جنسی است. البته عراق را باید دوباره بسازیم اما در حال حاضر با مسائل و مشکلات بسیاری روبروست. عراق برای بازسازی به تمام ظرفیت‌های همه‌ُی شهروندانش محتاج است و اصلا بی‌معنا و بی‌ِاهمیت است که چه کسی همخواب چه کسی است! تمام انسان‌ها باید در هر امری با هم برابر باشند!»

بیشتر بخوانید
آیا عراق قانون ازدواج با قربانی تجاوز جنسی را لغو خواهد کرد؟
شکایت سازمان ملل از کمبود کمک به بردگان جنسی داعش
زنان و کودکان اسیر در دست داعش
رهبران مذهبی عراق در پی کاهش سن ازدواج
زنان و کودکان اسیر در دست داعش
دختران ایزدی، بردگان جنسی آزادشده از داعش در آلمان

 

ثبت دیدگاه