صفحه نخست > همه‌ی مطلب‌ها > آموزش > هرگز به دختران نگوییم

هرگز به دختران نگوییم: “از دستش ناراحت نشو! او دوستت دارد”

از دستش ناراحت نشو! او دوستت دارد
برگردان از گلناز شاوردی   - برگرفته از: فمنیسم روزمره /
۲۴ فروردین ۱۳۹۵

ThinkstockPhotos-480803440-800x300

وقتی‌ کلاس پنجم بودم پسری به اسم جف تصمیم گرفت که زندگی‌‌ام را با آزارهای هر روزه جهنم کند، هر وقت که سر کلاس چیزی می‌گفتم پوزخند میزد، هر وقت که در راهرو از کنار من رد میشد به من تنه میزد تا جایی‌ که یک بار چنان تلو تلو خوردم و افتادم که همهٔ کتاب هام پخش زمین شد. در ۱۱ سالگی هیچ چیز بدتر از این نیست که جلوی همه خجالتزده شوی و من حسابی تحقیر شده بودم. وقتی‌ برای شکایت پیش معلمم رفتم او خندید، آهسته به شانه‌ام زد و گفت: “احتمالا ازت خوشش می اید”! این من را عمیقا شرم زده کرد، تا جایی‌ که دیگر هیچوقت به هیچ بزرگتری راجع به رفتار پسر‌ها چیزی نگفتم.

ممکن است فکر کنید دورهٔ توجیه این بدرفتاری ها به بهانه “دوست داشتن” به سر رسیده، اما اینطور نیست. وقتی‌ دختر کوچولوی مریت اسمیت، توسط یک بچه دیگر صدمه دید، اسمیت تصمیم گرفت که داستانش را روی فیس بوک به اطلاع همه برساند، اون عکسی‌ از دختر کوچولو با صورتی‌ زخمی و چشم کبود را پست کرد و زیرش نوشت:

“شرط میبندم که او دوستت داره”.

آقای عزیز مسئول پذیرش بیمارستان به محض اینکه این را گفتید فهمیدم که این حرف از کجا آب می‌خورد. این در آن طرز فکری ریشه دارد که صدمه زدن را نقطه آغاز دوست داشتن میداند تا آن را یک رفتار قابل قبول تلقی‌ کند. (در حالی‌ که حتی) دختر چهار سالهٔ من می داند که این راه و رسم نشان دادن دوستی نیست.

دخترم در آن لحظه٬ در یک محیط نا آشنا نگران این است که آمپول یا بخیه بخورد، او نیاز به دلداری و کمک شما دارد به جای اینکه این پیام را به او بدهید که ” کسی‌ که دوستت دارد ممکن است به تو صدمه بزند”. نه، من اجازه نمی دهم که طنین این فکر بلندتر از این شود که “ما دوست داشتنمان را اینطور نشان نمیدهیم”. ممکن است متوجه نباشید که شما پشت آن میز در موضع تاثیر گذاری هستید و زمان آن فرا رسیده که ما مسئولیت پیام‌هایی‌ که در جامعه به فرزندانمان میدهیم را به عهده بگیریم. به دختر چهار سالهٔ من نگویید که باید بخیه بخورد چون پسری که در مدرسه او را زده دوستش دارد!

من نمیدانم که این رفتار از کجا شروع شده اما زمان آن رسیده که تمامش کنیم:

دلیل اول: نباید به کودکتان یاد بدهید که عشق مساوی آزار است

عشق مساوی است با مهربانی و احترام و هرگز به معنی‌ صدمه زدن به کسی‌ نیست.

وقتی‌ به کودکتان می‌گویید که آسیب دیده چون کسی‌ او را دوست دارد، شما درد را با عشق پیوند میزنید. این نه تنها آزار و اذیت را عادی سازی می‌کند بلکه آزار دیگران را قابل قبول نشان میدهد.

دکتر لیزا کپلین، روان شناس و مربی‌ مهارت‌های زندگی‌، اهمیت این موضوع را توضیح میدهد که چرا ما باید برای کودکانمان روشن سازیم که عشق این شکلی‌ نیست. بسته به سن فرزندمان میتوانیم برای آنها توضیح دهیم که چرا بعضی‌ بچه‌ها ممکن است مشت بکوبند یا شما را بزنند. ما باید این را توضیح بدهیم که این رفتار برای سرکوب کردن است نه دوست داشتن کسی.

دلیل دوم:  رابطهٔ دوستی‌ بچه‌ها نباید رمانتیک سازی شود

بچه‌ها نیاز دارند که در دوران کودکیشان با پسر‌ها و دختر‌ها دوست شوند، بدون در نظر گرفتن جنسیت یکدیگر، و بدون اینکه بزرگسالان معادلات رمانتیک خود و جاذبه‌های جنسی‌ را وارد این دوستی‌‌ها کنند.

دوستی‌‌های قوی و عمیق با بچه‌های دیگر با جنسیت‌های مختلف برای کودکان اهمیت دارد و والدین نباید آن را لوث کنند. البته که بعضی‌ از بچه‌ها به هم علاقمند میشوند، اما آنها معصومند و باید هم همینطور بمانند. احساس یک کودک هیچگاه نباید باری بر دیگری تحمیل کند.

دلیل سوم: کودک قربانی خشونت را مقصر یا مسئول آن وضعیت ندانیم

بدون در نظر گرفتن قصد تهاجمی بچه ها، فرزند شما این گونه ابراز توجه منفی‌ را نمی‌خواسته. حتا اگر کودک شما سر به سر دیگری میگذاشته، هیچکسی دوست ندارد که صدمه ببیند.

اگر مسئولیت صدمه دیدن را متوجه کودکتان کنید به آنها این پیام را می‌دهید که وقتی‌ که به شما نیاز دارند، از آنها حمایت نخواهید کرد، و در آینده وقتی‌ که صدمه می‌بینند به شما چیزی نخواهند گفت. در کنار آنها بودن، به حرفشان گوش دادن و حمایت از آنها نقش مهم والدین است.

دکتر کپلین می گوید «اگر کسی‌ به کودکی صدمه میزند  ، حتا اگر آن شخص یک دوست باشد، آنها هر چه زودتر باید با یک شخص بزرگسال موضوع را در میان بگذرند.»

دلیل چهارم: ندیده گرفتن بدرفتاری یک کودک برای هر دو، هم کودک بدرفتار و هم کودک قربانی٬ بد و مضر است.

بدرفتاری، بدرفتاری است، جدای از درنظر گرفتن دلیل آن. یک کودک – چه پسر چه دختر- که به دیگری صدمه میزند نیاز به مداخله دارد تا این رفتار را ادامه ندهد.

بچه‌ها نیاز به مرزبندی دارند، و نیاز دارند که همدلی را یاد بگیرند. به جای اینکه از یک بچه که به دیگری صدمه میزند بپرسیم که آیا او را دوست دارد، بزرگسالان باید از او بخواهند که تصور کند دوست آنها چه حسّی داشته وقتی‌ که آسیب دیده است. اینکه از کودکمان بخواهیم که صورت دوستش را وقتی‌ که صدمه دیده بود به خاطر بیاورد کمک می‌کند که ارتباط عملشان را با نتیجهٔ دردناک و غم انگیز آن ببینند و این برای بچه‌ها بسیار اهمیت دارد.

به عنوان پدر و مادر، ما این توانایی را داریم که با خاتمهٔ این رفتارهای خشونت آمیز دنیا را عوض کنیم.

منبع: بابل

بیشتر بخوانید
اولین تحقیق اروپایی در رابطه با همجنسگرایی و ورزش
اولین تحقیق اروپایی در رابطه با همجنسگرایی و ورزش
ثبت بیش از ۱۴۰۰ ازدواج دختربچه‌ها در سال گذشته در استان تهران
ثبت بیش از ۱۴۰۰ ازدواج دختربچه‌ها در استان تهران در سال ۹۶
تجمع گروهی از شهروندان ماهشهری برای مقابله با کودک‌آزاری
اعتراض مردم ماهشهر علیه کودک‌آزاری
شماره‌ی ۷۶ مجله‌ی حقوق ما - کودک‌همسری
کودک‌همسری موضوع شماره ۷۶ مجله‌ی حقوق ما

 

ثبت دیدگاه