صفحه نخست > همه‌ی مطلب‌ها > تن و روان > افشای راز خلوتیان

افشای راز خلوتیان

چه‌طور با شریک جنسی بالقوه، از عفونت مقاربتی‌مان بگوییم
گلناز ملک   - برگرفته از: پروژه‌ی آموزشی گام قرمز /
۵ خرداد ۱۳۹۵
Marc-Chagall01

نقاشی اثری از مارک شاگال

عفونت‌های مقاربتی – طبق آخرین آمار سازمان بهداشت جهانی روزانه بیش از یک میلیون مورد عفونت مقاربتی در جهان شناسایی می‌شود. این سازمان تخمین می‌زند سالانه ۳۵۷ میلیون مورد ابتلا به کلامیدیا، سوزاک، سیفلیس و تریکامونا ثبت می‌شود. بیش از ۵۰۰ میلیون نفر با هرپیس (تبخال تناسلی) زندگی می‌کنند و ۲۹۰ میلیون زن به ویروس پاپیلومای انسانی (زگیل تناسلی) مبتلا هستند.

آماری رسمی‌ در مورد شیوع عفونت‌های مقاربتی در ایران در اختیار عموم نیست و فقط هر چند وقت یک‌بار خبر هشدار شیوع عفونتی خاص را به نقل از مقامی رسمی یا پزشکان متخصص می‌شنویم. گفته می‌شود سالانه بیش از یک میلیون نفر در ایران به عفونت‌های مقاربتی مبتلا می‌شوند.

من در این یادداشت قصد ندارم به سبک اغلب مطالبی که در مورد عفونت‌های مقاربتی می‌نویسند، شما را از هیولایی که از طریق سکس منتقل می‌شود بترسانم آنقدر که حتا جرات نکنید آزمایش بدهید. یا به نیت آگاهی‌بخشی، به کسانی که با این عفونت‌ها زندگی می‌کنند احساس شرم و گناه بدهم. مخاطب این یادداشت کسانی‌اند که به عفونت  مبتلا هستند و قصد دارند با شخصی تازه، وارد رابطه‌ی جنسی شوند. گرچه عفونت‌های مقاربتی بسیار شایع هستند (و سرگذشت تاریخی کاندوم نشان می‌دهد همیشه بوده‌اند) اما اغلب مبتلایان نمی‌توانند گفت‌وگویی صادقانه درباره‌ی وضعیت‌شان با طرف مقابل داشته باشند. ابتلا به عفونت مقاربتی برای هیچ‌کس خوشایند نیست اما پایان دنیا هم نیست و قرار نیست تمام هستی شما را تحت‌تاثیر قرار دهد. صحبت کردن درباره‌ی عفونت‌‌های آمیزشی همه را معذب می‌کند ولی می‌شود این عذاب را کم کرد. در این یادداشت می‌خواهم به افشای این راز و این‌که بهتر است چه‌طور آن را مطرح کنید ‌بپردازم.

شاید قبل از هر کاری باید اول با عفونتی که به آن مبتلا هستید آشنا شوید و آشتی کنید. این یعنی خودتان را آموزش دهید و شرایط جدید را بپذیرید. اگر به تازگی از وجودش مطلع شده‌اید حتماً اوضاع  روحی بدی را از سر می‌گذرانید. در این صورت احتمالاً با احساساتی مثل خشم، غم، شرم و… درگیر هستید که کاملاً طبیعی است. با احساسات‌ خودتان رو‌به‌رو شوید و صبر کنید تا تمام‌شان ته‌نشین شوند. پس از گذراندن این دوران می‌توانید با واقعیت حضور مهمانی ناخوانده در بدن‌تان مواجه شوید.

واقعیت این است که امروزه اغلب  عفونت‌های مقاربتی، اگر به موقع متوجه شوید، کاملاً قابل کنترل‌اند و تاثیر خاصی بر کیفیت زندگی‌تان نمی‌گذارند. بسیاری از عفونت‌ها  با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شوند. برخی علایم ویروس پاپیلوما خودبه‌خود و بدون مداخله‌ی پزشکی برطرف می‌شوند. بسیاری از کسانی که با هرپیس زندگی می‌کنند فقط سالی چند روز (گاهی چندسال یک‌بار) با تبخال‌های ریز دردناک در نواحی جنسی سر می‌کنند. کسانی که با اچ‌آی‌وی زندگی می‌کنند امروزه به لطف پیشرفت‌های دارویی می‌توانند مانند هر انسانی عمری طبیعی، و بدون احتمال انتقال ویروس رابطه‌ی جنسی داشته‌ باشند و فرزندان اچ‌آی‌وی منفی به دنیا آورند. (سازمان بهداشت جهانی ابتلا به اچ‌آی‌وی را در دسته‌ی بیماری‌های مزمن قرار داده‌است، مانند آسم و دیابت).

مشکل زندگی با عفونت مقاربتی مساله‌ی پزشکی نیست، معضلِ اجتماعیِ انگ است. از آن‌جایی که ابتلا به عفونت مقاربتی با انگ «بی‌‌بندوباری» جنسی همراه است (پدیده‌ای که اغلب پزشکان، متخصصان و آموزش‌گران هم به شدت به آن دامن می‌زنند) کسانی که به عفونت مقاربتی مبتلا هستند بیش از هرچیز به احساس شرمساری و گناهکاری و سرزنش خود دچار می‌شوند. پیشنهاد می‌کنم با خودتان مهربان باشید. حتا کسانی که همیشه اصول رابطه جنسی امن را رعایت می‌کنند مستعد ابتلا به عفونت‌های مقاربتی هستند. کاندوم‌، به‌خصوص در مورد عفونت‌هایی که از تماس پوستی هم منتقل می‌شوند، صددرصد موثر نیست. انسان‌ها ممکن است در اولین رابطه‌ی جنسی‌ زندگی‌شان بدون هیچ عمل دخولی، مثلاً از طریق سکس دهانی مبتلا شوند. قرارداد ازدواج و پند و اندرزهای اخلاقی جلوی انتقال هیچ عفونتی را نمی‌گیرد. از آن‌جایی که عفونت‌های مقاربتی اغلب هیچ نشانه‌ای ندارند، مردم به راحتی می‌‌توانند دروغ بگویند، وضعیت‌شان را پنهان کنند یا اصلاً از آن مطلع نباشند. پس هر رابطه‌ای با احتمال انتقال عفونت همراه است مگر این‌که سر تا پای خود را با لاتکس بپوشانیم یا این‌که هیچ‌وقت با کسی لخت نشویم.

سوالی که معمولاً پرسیده می‌شود این است که چه موقع باید رازمان را به شریک جنسی بالقوه بگوییم؟ طبعاً باید قبل از شروع رفتارهای جنسی‌ای باشد که احتمال دارد عامل عفونت را منتقل کنند. بهتر است پیش از آن که وارد فاز جنسی رابطه شوید مسئله را مطرح کنید چون کمتر کسی هنگام برانگیختگی جنسی به مساله‌ی امنیت فکر می‌کند یا راجع‌ به عفونتی که به آن مبتلا ست صحبت می‌کند. به علاوه افشای رازتان درست زمانی که در آستانه‌ی آمیزش جنسی قرار دارید، این شبهه را ایجاد می‌کند که قصد مخفی کردن آن را داشته‌اید. اگر در ورود به فاز فیزیکی رابطه عجله نکنید، فرصت پیدا می‌کنید طرف مقابل‌تان را کمی بهتر بشناسید و زمان مناسب را برای گفتن رازتان پیدا کنید. هرچه باشد سابقه‌ی روابط جنسی هرکس جزو اطلاعات خصوصی اوست و لازم نیست تا با کسی آشنا می‌‌شوید بلافاصله درباره‌ی فرضاً ویروسی که به آن مبتلا هستید حرف بزنید.

این‌که چه‌قدر طول می‌کشد با کسی به اندازه‌ی کافی خودمانی شوید تا بتوانید عفونت مقاربتی‌تان را به او معرفی کنید جواب مشخصی ندارد. ممکن است این اعتماد و راحتی در یک رابطه بعد از چند قرار شکل بگیرد و در رابطه‌ی دیگر بعد از چندماه. به هرحال هر موقع که تصمیم می‌گیرید در مورد موضوع صحبت کنید، جای خلوتی را انتخاب کنید. این گفت‌وگویی نیست که بتوانید وسط همهمه‌ی کافه پیش ببرید. با این که گفت‌وگوی دشواری است ولی بهتر است چهره به چهره باشد. می‌توانید حرف‌هایتان را از قبل در ذهن‌تان یا با دوستی صمیمی تمرین کنید و واکنش‌های احتمالی را هم در نظر بگیرید. مثلاً «من ازت خوشم آمده و خیلی با تو احساس راحتی می‌کنم و فکر می‌کنم بهتر است قبل از اینکه با هم نزدیک‌تر شویم موضوعی را بگویم. من … دارم.» بعد می‌توانید کمی از اطلاعات‌تان را با او در میان بگذارید. لازم نیست وارد جزئیات پزشکی بشوید. می‌توانید در آخر از او بخواهید اگر سوالی درباره‌ی آن عفونت دارد از شما بپرسد. فرضاً اگر جای خالی را در مثال قبلی با هرپیس پر کرده‌اید می‌توانید این‌طور ادامه بدهید: «نمی‌دانم چقدر درباره‌ی تبخال تناسلی می‌دانی. من چندسال است دارم اما تا به‌ حال فقط یک بار عود کرده و به غیر از آن هیچ علامت دیگری ندارم. با این‌حال با کاندوم هم احتمال دارد به تو منتقل شود. اگر سوالی درباره‌ی این ویروس داری خوشحال می‌شوم جواب‌ات را بدهم».

به جز سوالاتی درباره‌ی علایم عفونت و عوارض آن بر بدن و راه‌های انتقال‌اش، سوالی که بسیار محتمل است با آن مواجه شوید این است: چه‌طوری گرفتی؟ عفونت‌های مقاربتی هنوز انگ و قضاوت اخلاقی با خود به همراه دارند و بعضی از راه‌های ابتلا به عفونت‌های مقاربتی برای مردم قابل قبول‌تر از برخی دیگرند. مثلاً اگر ویروس اچ‌ای‌وی به زنی از شوهرش منتقل شده باشد کمتر او را با انگ بی‌اخلاقی مواجه می‌کند تا زنی که روابط خارج از ازدواج دارد و همان ویروس را از شخصی که با او رابطه‌ی آزاد داشته گرفته‌ است. برخی از افراد داستان ابتلایشان را می‌دانند یا برای آرامش دادن به خود داستانی می‌سازند مثلاً «نامزدم به من دروغ گفته بود» یا «همسر سابقم خیانت می‌کرد». پیشنهاد من این است حتا اگر دقیقاً می‌دانید چه‌طور مبتلا شده‌اید از تعریف کردن داستانی که از شما قربانی‌ای مفلوک و منفعل می‌سازد اجتناب کنید. مگر اینکه به دنبال رابطه‌ای از سر ترحم باشید.

پس از همه‌ی این صحبت‌ها و جواب به همه‌ی این سوال‌ها باید به طرف مقابل زمان بدهید، حتا اگر خودش نخواهد، تا اطلاعات تازه دریافت کرده را به تنهایی حلاجی کند و به عواقب تصمیمی که قرار است بگیرد فکر کند. می‌توانید لینک سایت‌ها و مطالبی را که اطلاعات به درد بخوری درمورد عفونت شما دارند، در اختیارش بگذارید تا با دید بازتری تصمیم بگیرد. او را برای هرچه زودتر جواب دادن تحت فشار قرار ندهید چون در این صورت هر جوابی که بگیرید در نهایت به ضررتان است. همان‌طور که قبل‌تر گفتم خود را برای هر جوابی آماده کنید. ممکن است بعد از مدتی جواب مثبت بگیرید. مثلا: «من راجع‌به زگیل تناسلی خوندم، ضدحاله ولی تو انقدر باحالی که حاضرم ریسک کنم» یا جواب منفی مثلِ « من نمی‌تونم آینده و سلامتم را به خطر بیاندازم» یا کلیشه‌هایی چون «الان آماده‌ی رابطه‌ی جدی نیستم» و حتا «ایراد از تو نیست، از منه»‌ی معروف. بدترین حالت این است که شخص به کل غیب شود بدون اینکه جوابی بدهد و به اصطلاح پیچانده شوید. همه می‌دانیم طرد شدن از سوی کسی که میلی به او داریم دردناک است اما سعی کنید خود را از این بابت سرزنش نکنید. آدم‌هایی که به عفونت مقاربتی مبتلا نیستند هم  گاهی همین جواب‌ها را به دلایلی دیگر می‌شنوند. بعضی از افراد ممکن است پس از شنیدن ماجرا برخوردی تحقیرآمیز داشته باشند ولی بسیاری فقط نگران  انتقال آن و سلامت بدن خودشان هستند و نباید به خودتان بگیرید.

در همه‌ی شرایط  به‌خاطر داشته باشید که شما شخصی هستید که تصادفاً به عفونت مقاربتی مبتلا شده‌اید اما این عفونت تمام شخصیت‌تان را تعریف نمی‌کند. علاوه بر همه‌ی این‌ها باید به جای شرمندگی به خودتان افتخار کنید که شجاعت آن را داشتید، موضوعی به این حساسی را با کسی در میان بگذارید. آماری که اول به آن‌ها اشاره کردم نشان می‌دهد افراد زیادی با عفونت‌های مقاربتی زندگی می‌کنند اما بسیاری وضعیت‌شان را مخفی کرده و جرات ندارند به شریک جنسی‌شان بگویند و همین باعث شیوع بیشتر این عفونت‌ها شده است. افشای رازتان برای دیگری تنها نشانه‌ی احترام شما به حقوق جنسی انسان‌ها ست. تبریک می‌گویم، حالا یک انسان بالغ هستید!

بیشتر بخوانید
وضعیت شیوع هپاتیت در ایران
رکورد طلاق در ایران شکست
انتقاد دولت ویتنام از نمایش مجسمه‌های برهنه
انتقاد دولت ویتنام از نمایش مجسمه‌های برهنه
هویت جنسیتی شریک جنسی
هویت جنسیتی شریک جنسی

 

ثبت دیدگاه