برای خواهرانم می گریم

مختار وفایی   - برگرفته از: هشت صبح /
۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۵

«می‌خواستم خواهرانم را درس بدهم و از خانواده خواسته بودم که به قتل و انتقام و ستم‌گری‌شان پایان بدهند، اما پدر و برادرانم مرا دشمن شان پنداشته پنج شبانه‌روز در طویله زندانی‌ام کردند. پنج شبانه‌روز با حیوانات سپری شد و هیچ کسی حق صحبت کردن با من را نداشتند، حتا مادرم. شبی که قرار بود توسط خانواده کشته شوم، در نیمه‌های یک شب سرد و برفی با پاهای برهنه فرار کردم…»
۲۴ سال سن دارد و باشنده ولایت پکتیا است. در گوشه‌ای از یک خیابان شلوغ در کابل، خیمه‌ای بر‌افراشته و با خط درشت نوشته است: «زنان کنیز ما نیستند!». می‌گوید از قریه و خانواده‌اش رانده شده و در ولایت پکتیا نیز کسی، به اعتراض و صدایش وقعی نگذاشته است. حالا آمده است کابل و با برافراشتنِ خیمه‌ای در کنار یک خیابان، می‌خواهد به قول خودش «مبارزه با برده‌داری مدرن» را آغاز کند.
خان ولی عادل که باید به خواست‌های خانواده تن داده و با دختر خردسالی که خانواده‌اش به بد گرفته بود ازدواج می‌کرد، حالا در کابل آمده و علیه «ستم‌گری، دختر فروشی، بد دادن، انتقام‌جویی و ممانعت دختران از تحصیل» خیمه تحصن برپا کرده و خواهانِ مبارزه‌ی همه‌گیر علیه این پدیده‌ها می‌باشد.
از چهره‌اش خستگی و بی‌خوابی آشکار است، اما مرتب و مودبانه در مورد چراها و چگونگی تحصنش صحبت می‌کند. تا صنف یازده درس خوانده، اما نگاهش به پیرامون، جامعه، خانواده و چالش‌های موجود، به روشنفکری می‌ماند که برای رسیدن به جامعه انسانی، راه‌های زیادی را رفته و آموخته است. می‌گوید پنج روز از برپایی خیمه تحصن‌اش در خیابان دارالمان کابل می‌گذرد، اما تاکنون از نهادهای مانند کمیسیون حقوق بشر، مسوولان دولتی، وزارت امور زنان و سایر ادارات مسوول کسی به او مراجعه نکرده و خواست‌هایش را جدی نگرفته است.
او می‌افزاید، در برابر جامعه‌ای اعتراضم را بلند کرده‌ام که ظلم را روا پنداشته و مراجعه به محکمه، عفو و بخشش، تحصیل و رفتارهای انسانی را شرم می‌داند و غرق در خرافات و عملکردهای غیر‌اسلامی است.
ولی خان عادل، جوانی روستایی و فرزند یک خانواده زراعت‌پیشه است. با بهره‌ای که از یازده سال مکتب رفتن به‌دست آورده، جوانان محله‌شان را ریاضی، انگلیسی و خواندن و نوشتن آموزش می‌داد. زمانی که میان او و خانواده‌اش بر انتقام‌جویی، ممانعت خواهرانش از تحصیل و بد گرفتن و بد دادن دختران اختلاف پیش آمد، پدر، برادران، ملاها و متنفذین او را از خانه و منطقه بیرون رانده و تهدید به کشتن کردند.
ولی‌خان می‌گوید: خواهرم را به بد داده اند و ۱۰ دختر دیگر را خانواده‌ام می‌خواهد در ازای کشته شدن برادرانم به بد بگیرند.
این جوان روستایی معترض می‌افزاید که هشت ماه قبل در مرکز ولایت پکتیا نیز خیمه‌ی اعتصاب غذایی‌اش را در برابر «ظلم روا پنداشته شده در جامعه» برپا کرده بود که پس از پنج شبانه‌روز، مسوولان محلی خیمه را خراب کردند و برایش هشدار دادند تا این کارش را تکرار نکند.
از ولی خان عادل، در مورد این‌که دقیقا چه چیزی او را واداشت تا نسبت به پیرامونش اعتراض کرده و از پکتیا تا کابل، این کارش را ادامه دهد، می‌پرسم. با آه بلند و جابجا کردن پای راستش که حدس زدم درد عمیقی را احساس می‌کند، گفت: «خانواده‌ام یک خواهرم را در ۱۲ سالگی به بد داد و یک دختر ۲ ساله را به بد گرفت. چندی قبل دو برادرم کشته و دو تن‌شان زخمی شدند. حالا خانواده‌ام می‌خواهد از قاتلین ۱۰ دخترشان را به بد بگیرند. خواست پدرم ۱۰ دختر است اما ملاها و متفذین ۶ دختر فیصله کرده‌اند که با این کار ناروای آنان، به شدت مخالفت کردم.»
او می‌گوید که براساس خواست خانواده‌اش، ضمن قبول همه تصامیم آنان در این مورد، باید با یکی از دخترانی که به بد گرفته می‌شوند، ازدواج کند. عادل می‌افزاید: «بد گرفتنِ دختران بی‌گناه و مظلومی که هیچ سهمی در جنایت مردان ندارند، کنیز گرفتن و گناه است. این یعنی برده داشتن است. برده‌داری مدرن و من خواستم با این برده‌داری مبارزه کنم.»
ولی‌خان در حالی که صدایش را بغض می‌گیرد، ادامه می‌دهد: خواهرم را که به بد داده بودند، از بس که ظلم و ستم دیده است، تاکنون سه بار به قصد خودکشی زهر خورده، اما زنده مانده است.»
از این‌که به‌‌دلیل اعتراض علیه خانواده‌اش در برابر بد گرفتن، بد دادن و انتقام‌جویی، مورد نفرت آنان و اطرافیان شان قرار گرفته و بارها لت‌و‌کوب شده است یادآور شد، خواستم بیشتر توضیح دهد.
پایش را به درد جابه‌جا کرد و آرام گریست. نمی‌توانست صدایش را بلند کند، چون نمی‌خواست آن طرفتر پسران جوانی که برای پیوستن به این اعتراض گردهم نشسته بودند، صدای گریه‌اش را بشنوند. پس از یک سکوت طولانی گفت من برای خودم گریه نمی‌کنم. برای خودم اعتراض نکرده‌ام، برای خواهرانم، برای دخترانِ بی‌گناهی که زیر ظلم و ستم کشته شده و وحشیانه با آنان رفتار می‌شود، می‌گریم. با گلوی بغض‌گرفته‌اش از این‌که در جریان صحبت نتوانست جلوِ گریه‌اش را بگیرد، معذرت خواست و گفت به یاد خواهر بی‌چاره‌ام افتادم که در خانه هم‌چنان زیر شکنجه و ستم، هر روز مرگ را تجربه می‌کند، من خوشبختم که فرار کردم، اما آن‌ها هم‌چنان شکنجه می‌شوند.
ولی‌خان عادل که تجربه‌ی تلخ اعتراض در پکتیا را نیز چشیده است، می‌گوید این بار با برافراشتنِ خیمه‌ی اعتراض در کابل نیز، به‌جای شنیدنِ خبرهای خوش از خانواده‌اش، تماس‌هایی برای تهدید به مرگ دریافت می‌کند. او در پاسخ به این پرسش که مادر و خواهرانت که شاهد ظلم و ستم‌گری‌اند، در این اعتراض از تو حمایت می‌کنند یا خیر؟ می‌گوید: «مادرم زاده‌ی همین اوضاع است و بد دادن، بد گرفتن، انتقام‌جویی و کشتن را روا می‌داند. اما خواهرانم که من آنان را اندکی درس داده‌ام، با من موافق‌اند، اما از مظلومیت کاری از دست‌شان بر نمی‌آید.»
ولی خان که از پنج روز بدین‌سو، در خیمه‌ی تحصن به سر می‌برد، می‌گوید تا وقتی به خواست‌هایش از سوی خانواده، شورای علما، شوراهای ولایتی و رییس‌جمهور رسیدگی نشود، به تحصن خود ادامه می‌دهد.
عادل خواست‌هایش را از خانواده‌اش چنین بر می‌شمارد:
– با دشمنان خویش، دشمنی دیرینه را بدون انتقام‌گیری و به‌شکل صلح‌آمیز و قانونی به پایان برسانند.
– از بد دادن و بد گرفتن دختران جلوگیری کنند.
– به خواهرانم اجازه درس خواندن بدهند.
– خواهرانم را در مقابل پول نفروشند.
– و زمین‌های غصب شده مردم را دوباره با مالکان آن مسترد کنند.
ولی خان عادل که در مقابل خیمه‌اش با خط درشت، خطاب به رییس‌‌جمهور نوشته است: «جناب رییس‌جمهور! چرا در حکومت شما دختران به بد داده می‌شوند؟» می‌افزاید تا وقتی که رییس‌جمهور به‌صورت قاطعانه در مقابل بد دادن و بد گرفتن دختران وعده‌ی مبارزه ندهد و شوراهای علما و شوراهای ولایتی، علیه این پدیده زشت و غیراسلامی تصمیم نگیرند، به تحصن ادامه خواهد داد.
عادل، در حالی که با گلایه از بی‌مهری بانوان سیاست‌مدار و اعضای پارلمان نسبت به اعتراضش یاد‌آور می‌شود، با اشاره به شبکه‌های اجتماعی و موج حمایت‌های مردمی از حرکتش، ابراز خرسندی کرده و گفت که امیدوارم تا روزی اعضای خانواده‌ام خواسته‌های انسانی‌ام را پذیرفته، با خوش‌آمدگویی و آفرین از من، در محل زندگی‌مان استقبال کنند.

  منبع: هشت صبح
بیشتر بخوانید
نخستین عمل کامل پیوند آلت جنسی و کیسه‌ی بیضه‌‌ در ایالات متحده آمریکا
نخستین عمل کامل کیر و کیسه‌ی بیضه‌‌ در آمریکا
بقا به قیمت تن فروشی؛ ۶۴۰۰ کیلومتر پیاده روی نوجوان افغانستانی به مقصد اروپا
روایت کارگری جنسی نوجوان افغان در راه به مقصد اروپا
رخشانه، کودکی که قربانی سنگسار شد
آمار بالای آزار جنسی کودکان کار در افغانستان
آمار بالای آزار جنسی کودکان کار در افغانستان

 

ثبت دیدگاه