صفحه نخست > همه‌ی مطلب‌ها > کوییر > المپیک ریو و حضور ورزشکاران ترنس

چالش المپیک ریو ۲۰۱۶ و حضور ترنس های ورزشکار

  - برگرفته از: مرکز حمایت از تراجنسی‌های ایرانی: محنا /
۱۱ مرداد ۱۳۹۵

چیزی تا المپیک ریو باقی نمانده است و تمامی کشورهای حاضر در المپیک سعی میکنند تا بهترین ورزشکاران خود را به این رویداد مهم برسانند.

اما المپیک امسال برای ترنس ها رنگ و بوی دیگری دارد.
امسال ایین نامه ای از کمیته بین المللی المپیک منتشر شد که راه را برای ورود ترنس های ورزشکار باز میکرد.

اما واقعا ترنس های مرد و زن باید بتوانند در این مسابقات شرکت کنند؟ آیا آن ها مزیت رقابتی خاصی نسبت به رقبایشان ندارند و این عادلانه است؟
در ادامه با محتا باشید تا پاسخ این سوالات را بدانیم

mosier

کریس موسیر یک ورزشکار آمریکایی است که در رشته دوگانه و سه گانه مردان مشغول به فعالیت است. اما او در بیست سالگی به صورت حرفه ای به عنوان یک زن فعالیت می کرد و در همان زمان متوجه شد که یک ترنس است

کریس می گوید: “مسائل و مشکلات زیادی بر سر راه من برای طی کردن مراحل تغییر بود که زندگی ورزشی ام یکی از مهم ترین آن ها بود.
من واقعا نمی دانستم چطور می توانم به هویت خودم برسم ولی زندگی حرفه ای خودم را از دست ندهم و بتوانم در سطح بالایی که بودم به ورزش ادامه دهم زیرا سیاست ها و قوانین واضح و مشخص نبودند”

اما به هر حال کریس مراحل تغییر را شروع کرد و اقدام به هورمون تراپی کرد و کمی بعد برای شرکت در رشته دوگانه و سه گانه تیم ملی آمریکا واجد شرایط شد اما هنوز مطمئن نبود ترنس مردی که هنوز جراحی اش را کامل نکرده می تواند در مسابقات شرکت کند یا خیر.

برخلاف انتظار کریس، اتحادیه ورزش سه گانه آمریکا، رقیبان و حتی رسانه ها از این اقدام او حمایت کردند و از رقابت او در کنار سایر مردان استقبال کردند.

کریس با خنده تعریف میکند: “همگی تصورشان این بود که خب این یک ورزشکار ضعیف است و توانایی زیادی برای رقابت ندارد پس بگذاریم برای خودش تفریح کند و رقابت کند”

چندی پیش بود که کمیته بین المللی المپیک با همکاری برخی متخصصین پزشکی، وکلای حقوقی و برخی ورزشکاران آیین نامه ای را تصویب کرد که افراد ترنس نیز بتوانند در المپیک شرکت کنند و این موضوع باعث تبعیض بر علیه آن ها نشود.

پیش از این ترنس های مرد و زن برای شرکت در رشته های مختلف المپیک در جنسیت مورد نظرشان باید جراحی تغییر جنس را به صورت کامل انجام می دادند اما در آیین نامه جدید با پیش بینی موارد و حالت های مختلف اجبار به جراحی حذف شده است.

المپیک ریو اولین دوره ای خواهد بود بود که این آیین نامه جدید اعمال خواهد شد.

برای ترنس های مرد هیچ گونه محدودیت برای شرکت در دسته مردان وجود ندارد به جز اینکه فرد خود را مرد بداند اما در بخش زنان برای اینکه رقابت عادلانه ای وجود داشته باشد قوانین و محدودیت های سختگیرانه تری وجود دارد.

طبق قوانین ترنس های زن برای شرکت در بخش زنان باید حداقل به مدت یک سال به عنوان یک زن در رشته ورزشی خود شرکت کرده باشد و سطح تستوسترون در بدن فرد باید کمتر از ۱۰ نانومول در لیتر باشد تا با سطح هورمون زنان غیر ترنس برابر باشد

اما برای ترنس های مرد تنها اعلام و تشخیص فرد از خودش به عنوان یک مرد کافی است.

کریس می گوید: “زمانی که مردم داستان زندگی من را می فهمند و اینکه یک ترنس مرد قرار است با مردان غیر ترنس مبارزه کند می گویند وای چقدر هیجان انگیز! اما اتفاق بزرگتر زمانی است که یک ترنس زن قرار باشد با زنان غیر ترنس مبارزه کند و این یک موضوع بزرگتر می شود”

harper

جوآنا هارپر یک ورزشکار حرفه ای و یک ترنس زن است او اما برخلاف کریس زمانی که در سال ۲۰۰۴ میخواست مراحل تغییرش را شروع کند آینده حرفه‌ای اش را نابود شده می دید.

هارپر می گوید: “من به این نتیجه رسیده بودم که دیگر هیچوقت نمی توانم بعد از مراحل تغییرم به صورت حرفه ای ورزش کنم یا حداقل به صورت قانونی نمی توانم. تصور می کردم که هیچوقت نمی توانم در بخش زنان بدوم”

اما با گذشت بیش از یک دهه هارپر توانست در دسته زنان و در رشته خودش یعنی دو استقامت مسابقه دهد.

او اولین و تنها مطالعه تحقیقاتی درباره ترنس های ورزشکار را ارائه داده و همچنین اولین ترنسی است که درباره ترنس های ورزشکار به کمیته بین المللی المپیک مشورت داده است.

اما او مسیر ساده ای را برای رسیدن به این جایگاه طی نکرده است.

هارپر می گوید: “من مشکلات و نفرت های زیادی را تحمل کردم تا به اینجا رسیدم که نمیخوام درباره اش صحبت کنم. بسیاری از رقیبان من از اینکه میتوانم مسابقه بدهم ناراحت هستند. من یاد گرفتم که پوست کلفت باشم”

اما مزیت رقابتی چیست؟

مزیت رقابتی به زبان ساده یعنی امتیازات و مزیت ها و یا ضعف هایی که یک ترنس ورزشکار نسبت به ورزشکاران غیر ترنس داشته باشد و رقابت را ناعادلانه کند.

اما تشخیص مزیت ها یا ضعف های یک ترنس ورزشکار نسبت به ورزشکاران غیر ترنس به سادگی نیست و از هر ورزشی نسبت به ورزش دیگر متفاوت است.

دو استقامت، رشته ای که جوآنا در آن مسابقه می دهد و رشته ای که او مقاله اش را درباره آن منتشر کرده یکی از ساده ترین رشته هایی است که می توان مزیت ها و ضعف های یک ورزشکار ترنس را محاسبه کرد.

برای دوندگان زن قد بلند یا کوتاه، یک مزیت یا ضعف محسوب نمی شود اما سطح تستوسترون واقعا تاثیر گذار است.

جوآنا از اگوست ۲۰۰۴ برای سرکوب تستوسترون شروع به هورمون تراپی کرد.

جوآنا درباره تجربیات خودش می گوید: “در یکی دو هفته اول من مشخصا سرعتم کمتر شد.
در طی سه ماه ۹۰% از سرعتم را از دست دادم.
بعد از نه ماه اولین مسابقه رسمی ام را به عنوان یک زن انجام دادم. من سی ثانیه در کیلومتر کند تر شده بودم. یعنی اگر به صورت آماری بخواهم بگویم چیزی حدود ۱۲% کندتر شده بودم و نکته جالب این است که مردان غیر ترنس نیز ۱۰ الی ۱۲ درصد سریع تر از زنان غیر ترنس هستند.
در واقع من تمام مزیت های جنس مردانه ام را با نه ماه هورمون تراپی از دست دادم”

در مطالعه ای که جوآنا هارپر انجام داده بود، هشت ترنس زن دونده دیگر نیز مورد بررسی قرار گرفته بودند که نتایجی مشابه یافت شده بود.

اگر بخواهیم ساده تر بگوییم هورمون تراپی به صورت عادلانه سطح هورمون افراد ترنس را به زنان غیر ترنس می‌رساند و اینکه قبلا جسم مردانه ای داشتند هیچ مزیتی را نسبت به زنان غیر ترنس برای این افراد ایجاد نمی کند.

اما ورزشکاران دیگر به همین راحتی ها قانع نمی شوند.

جوآنا می گوید: “هیچ ورزشکاری دوست ندارد ضعیف تر شدن خود را ببیند و به آن اذعان کند اما مردم خواهند دید که من چقدر نسبت به قبل کند تر شده ام.
شاید مردم ندانند من در گذشته چقدر سریع بودم و اگر در مسابقه با آن ها اول شوم مطمئن باشید اعتراض میکنند و می گویند این ناعادلانه است”

اما دو استقامت تنها یکی از رشته های ورزشی است ولی در رشته های دیگر تفاوت ها به این واضحی نیست.

به عنوان مثال در رشته بسکتبال میزان قد تاثیر بسیاری دارد و یک مزیت محسوب می شود اما هورمون تراپی تاثیری بر روی کوتاه شدن قد ندارد.

جوآنا می گوید: “ورزش های مختلفی وجود دارد که ترنس های زن در آن ها مزیت دارند و ناعادلانه تلقی شود اما ورزش هایی هم هستند که هیچ گاه یک ترنس زن نمی تواند در آن موفق باشد مانند ژیمناستیک”

جوآنا معتقد است هیچ راه حل عالی و بی نقصی برای این مشکل وجود ندارد اما نباید فراموش کنیم که همیشه هر ورزشکاری نقاط ضعف و قوتی دارد.
باید بپذیریم که سطح معینی از مزیت مورد قبول است و مشکلی ندارد.

به عنوان مثال یک سوم شمشیر بازان حرفه ای چپ دست هستند در حالی که یک دهم مردم چپ دست هستند بنابراین چپ دست بودن این شمشیر بازان برایشان یک مزیت محسوب می شود اما کسی با آن مشکلی ندارد و همگی آن را پذیرفته‌ایم و به آنها اجازه مسابقه می دهیم.
جمعیت ترنس های زن بسیار کمتر از چپ دست ها است.

امسال حدود ده هزار ورزشکار در المپیک شرکت میکنند.
جوآنا هارپر می گوید شاید حدود ۵۰ نفر از انها ترنس باشند ولی هیچکدام خودشان را معرفی نکرده اند.

اما با این وجود ممکن هست هیچ ترنسی درباره هویت خودش در المپیک صحبت نکند زیرا در آن صورت کوچکترین حرکاتش زیر نظر مردم و رسانه ها خواهد رفت و حتی موفقیت هایش برایش باعث دردسر شود

بهتر است تا شروع المپیک و برگزاری مسابقات منتظر بمانیم تا ببینیم آیا ورزشکاری در این مسابقات خود را ترنس معرفی میکند یا خیر

بیشتر بخوانید
پارلمان پرتغال قانون جدیدی را برای تغییر جنسیت تصویب می‌کند
آیا دوستتان به‌تازگی به شما گفته است که تراجنسیتی است؟
آیا دوستتان به‌تازگی به شما گفته است که تراجنسیتی است؟
یازده‌ نکته‌ی مهم در سکس با تراجنسیتی‌ها
یازده‌ نکته‌ی مهم در سکس با تراجنسیتی‌ها
خشم برزیلی‌ها از ترور فعال رنگین‌پوست حقوق زنان
خشم برزیلی‌ها از ترور فعال حقوق زنان

 

ثبت دیدگاه