صفحه نخست > همه‌ی مطلب‌ها > اندیشه و فرهنگ > کودکان عروس و شرمساری ملی

کودکان عروس، شرمساری ملی

  /
۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۶

به ازدواج دادن کودکان دختر رسم زشتی است که تا حال از کودکان روستایی افغان قربانی می‌گیرد. برخی از خانواده‌ها به دلایل معیشتی کودکان دختر را به ازدواج می‌دهند، تا مشتی پول به دست بیا ورند، غذا بخورند و سد جوع کنند. فرهنگ سنتی هم پشتوانه نکاح کودکان خردسن است. ملاهای روستایی، در بستن نکاح دختران خرد سال مانعی نمی‌بینند. این وضعیت سبب شده است که سازمان ملل متحد هم نسبت به آن اظهار نگرانی کند.
صندوق جمعیت سازمان ملل متحد از به ازدواج دادن کودکان دختر در افغانستان ابراز نگرانی کرده است. به رغم تلاش‌های جهانی، حکومتی و سازمان‌های غیردولتی، هنوز کاهش قابل ملاحظه در آمار دختران خردسالی که به ازدواج داده نمی‌شوند، نیامده است. در کنار مشکلات معیشتی خانواده‌های روستایی، مشکل فرهنگی هم است. پارلمان کشور هم موفق نشد که خلای قانونی را در این مورد پر کند.
قانون «منع خشونت علیه زن» به تصویب پارلمان نرسید. برخی از ملاهای سنتی با این قانون مخالفت کردند. حکومت هم نتوانست که با برگزاری جلسات توجیهی، آنان را قانع سازد. حکومت می‌توانست که با برگزاری همایش‌ها و دعوت از فقیهان کشورهای دیگر، ملاهای سنتی را قناعت دهد، اما نتوانست. با آن که فرمان تقنینی رییس‌جمهور قبلی در مورد قانون «منع خشونت علیه زن» نافذ است، اما آن طوری که لازم است تطبیق نمی‌شود. برخی از قضات این فرمان را به رسمیت نمی‌شناسند. در روستاها هم محاکم محلی اراده‌ای برای تطبیق فرمان تقنینی ندارند.
وزارت حج و اوقاف و شورای عالمان دینی، مراجعی هستند که می‌توانند فرهنگ‌سازی کنند و رسم به ازدواج دادن دختران خردسال را از بین ببرند. اما دیده می‌شود که این نهادها چنان که لازم است در این راستا تلاش نکردند. حتا برخی از امامان مساجد که از سوی وزارت ارشاد حج و اوقاف منصوب شده‌اند، نقش منفی ایفا کرده‌اند. برخی از این امامان حتا از به ازدواج دادن دختران خرد سال حمایت کرده‌اند.
این امامان علیه «قانون منع خشونت علیه زن» هم تبلیغات کردند. وزارت ارشاد و شورای عالمان دینی باید یک برنامه منطقی و همه‌جانبه طراحی کنند و برمبنای آن، با به ازدواج دادن دختران خرد سال مخالفت کردند. حکومت هم باید همایش‌هایی برای عالمان دینی برگزار کند، از عالمان دینی خارجی هم دعوت کند تا در آن همایش بیایند و موضوعات را به صورت همه‌جانبه بحث کنند. این همایش‌ها به تنویر افکار کمک کند.
در تقویت اقتصاد روستایی و تطبیق برنامه‌هایی مثل «میثاق شهروندی» باید افزایش درآمد خانواده‌های روستایی مدنظر باشد. وقتی معیشت خانواده‌های روستایی تاحدی خوب شود، به ازدواج دادن دختران خردسال تا حد قابل ملاحظه کم می‌شود.
به ازدواج دادن دختران خردسال یک شرمساری ملی است. برای از بین بردن این شرمسازی ملی باید تمام مراجع حکومتی، نهادهای مدنی، شورای عالی دینی و سازمان‌های غیردولتی باید یک استراتژی تدوین کنند. تدوین یک برنامه ملی توسط صندوق جمعیت ملل متحد به همکاری وزارت امور زنان، وزارت اطلاعات و فرهنگ و سفارت کانادا در کابل برای مبارزه با به ازدواج دادن کودکان خردسال یک اقدام نیکو و نهایت مثبت است. اما لازم است که مراجع حکومتی و غیر حکومتی وطنی هم یک راهبرد ملی برای از بین بردن این «شرمساری ملی» تدوین کنند.

 

بیشتر بخوانید
فضای حاکم در اداره‌ها، کابوسی برای شماری از زنان افغان
زندگی همجنسگرایان زیر سایه‌ی خشونت
خواب بودم که شوهرم دادند
تصورهای نادرستی از بیماران مبتلا به ایدز